( م 2706 ) كسى كه وصيّت مىكند بايد عاقل باشد و از روى اختيار وصيت كند و بايد سفيه نباشد يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكند ولى بالغ بودن شرط صحيح بودن وصيت نيست و همين قدر كه وصيّت كننده ده سال داشته باشد و راه‌هاى خير و كارهاى نيك را بشناسد كافى است . ( م 2707 ) كسى كه از روى عمد مثلا به قصد خودكشى زخمى به خود زده يا سمّى خورده است كه بواسطهء آن ، يقين يا گمان به مردن او پيدا مىشود ، اگر وصيت كند كه مقدارى از مال او را به مصرفى برسانند صحيح نيست . ( م 2708 ) اگر انسان وصيت كند كه چيزى به كسى بدهند ، در صورتى آن كس آن چيز را مالك مىشود كه بعد از مردن وصيت‌كننده آن را قبول كند و اگر در زمان زنده بودن او قبول نمايد مالك نمىشود . ( م 2709 ) وقتى انسان نشانه‌هاى مرگ را در خود ديد ، بايد فورا امانتهاى مردم را به صاحبانش برگرداند و اگر بمردم بدهكار است و موقع دادن آن بدهى رسيده بايد بدهد ، و اگر خودش نمىتواند بدهد ، يا موقع دادن بدهى او نرسيده ، بايد وصيت كند و بر وصيّت شاهد بگيرد ، ولى اگر بدهى او معلوم باشد و اطمينان دارد كه ورثه مىپردازند ، وصيت كردن لازم نيست . ( م 2710 ) كسى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود مىبيند ، اگر خمس و زكات و مظالم بدهكار است ، بايد فورا بدهد و اگر نميتواند بدهد ، چنانچه از خودش مال دارد ، يا احتمال ميدهد كسى آنها را ادا نمايد ، بايد وصيت كند . و همچنين است اگر حج بر او واجب باشد . ( م 2711 ) كسى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود ببيند ، اگر نماز و روزه قضا دارد ، بايد وصيّت كند كه از مال خودش براى آنها اجير بگيرند ،